Κείμενο οπισθόφυλλου – Το γαλάζιο το λεν και θαλασσί

«Την αλμύρα του γιαλού είχε στην κοιλιά της η μάνα σου παιδί μου, γι’ αυτό και μου βγήκες θαλασσινός! Αλλιώς δεν εξηγείται! Καλά που δεν έχεις και λέπια!».
Ο Νίκος από μωρό-παιδί μαγεύτηκε με τη θάλασσα. Αυτό το παράξενο δέσιμο του μαζί της τον οδήγησε σε ακραίες καταστάσεις για να την προστατεύσει όταν χρειάστηκε. Εξαιτίας της γνώρισε τον έρωτα της ζωής του και πλήρωσε το αντίτιμο χάνοντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού του.
Η Δανάη, λαξεύοντας πετρώματα, δημιουργούσε ανθρώπινες φιγούρες, αποτυπώνοντας στα πρόσωπα και στις κινήσεις τους τα συναισθήματα που λαχταρούσε και που της έλειπαν πιο πολύ… τη ζεστασιά και την αγάπη.
Ένα ταξίδι στη Βενετία, μια διόλου τυχαία συνάντηση, ο έρωτας, η δύναμη της φιλίας, ένας άνισος αγώνας για την επιβίωση της φύσης κόντρα στο χρήμα, απώλειες, απογοητεύσεις, ένα μενταγιόν και η μοίρα… Κάπως έτσι οι δυο τους θα ανακαλύψουν με τον πιο δύσκολο τρόπο, πώς και γιατί, το Γαλάζιο το λεν και θαλασσί…