ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Στα πολλά βιβλία μνήμης που έχουν εκδοθεί για την Κερύνεια, έρχομαι να καταθέσω κι εγώ τη μικρή συμβολή μου στην προσπάθεια για μια καλύτερη γνωριμία με την αξέχαστη πόλη μας, προσθέτοντας έτσι στο συσσωρευμένο απόσταγμα της αγάπης πολλών άλλων συμπολιτών μου.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάνω Κερύνεια, την περιοχή της πόλης που βρίσκεται προς το βουνό. Το γεγονός αυτό, με πλούτισε με ξεχωριστές εμπειρίες και αναμνήσεις, αφού διαμορφώθηκαν σε ένα, διαφορετικό γεωγραφικό και κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, το Πανωκερυνειώτικο, που ακόμα και στον μη υπολογίσιμο μικρόκοσμο της Κερύνειας, έχει την ιδιαιτερότητά του.
Mέσα από την παράθεση ιστορικών, γεωγραφικών, τοπογραφικών, θρησκευτικών και άλλων στοιχείων και πληροφοριών, που απορρέουν από προσωπικές εμπειρίες και βιώματα, επιδιώκεται η διάσωση και συνένωση ψηφίδων από την ιστορία, τον πολιτισμό και την παράδοση του τόπου μας, που θα βοηθήσουν τον μελετητή του μέλλοντος να γνωρίσει καλύτερα και να σχηματίσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την Κερύνεια.
Είναι και αυτονόητο και αναπόφευκτο, μέσα από το περιεχόμενο των έντεκα ιστοριών του βιβλίου, να δίνεται μια, μερική έστω, περιγραφή της πόλης, ιδωμένη, ως επί το πλείστον, από την πιο πάνω, κάπως στενότερη, Πανωκερυνειώτικη οπτική γωνία . Για να αποφευχθεί η πιθανότητα να καταλήξουμε στις ισοπεδωτικές γενικότητες των περισσότερων αναφορών στην Κερύνεια, θα προσπαθήσουμε να εξειδικεύσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την αναφορά μας. Έτσι, μέσα από την επώνυμη αναφορά σε πρόσωπα, επαγγέλματα, γειτονιές, σπίτια και δρόμους, μέσα από την γνωριμία με τις καθημερινές ασχολίες, τις σκέψεις και τις έγνοιες των κατοίκων της, θα επιχειρήσουμε να γνωρίσουμε και να βιώσουμε όσο το δυνατό περισσότερες στιγμές και λεπτομέρειες από την καθημερινή ζωής της, να αγγίξουμε την ψυχή της και να νιώσουμε τον παλμό της, έστω και αν έχουν περάσει εξήντα σχεδόν χρόνια, από τότε που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που περιγράφονται!
Μισό σχεδόν αιώνα μετά την εισβολή, οι μέσα από έντυπα και άλλα μέσα, οσοδήποτε ενσυνείδητες και επίπονες προσπάθειες εξεύρεσης των καλύτερων δυνατών τρόπων διατήρησης ζωντανής της μνήμης για τους κατεχόμενους τόπους μας, φαίνεται πως αφήνουν, ακόμα, πολλά περιθώρια συμπλήρωσής τους. Το μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την εισβολή, η μνήμη που εξασθενεί, η κόπωση και απογοήτευση από την μη εξεύρεση λύσης, η ανάγκη ικανοποίησης άλλων, πιο επιτακτικών, αναγκών και προτεραιοτήτων, η απογοητευτική αδιαφορία όσων δεν έζησαν και δεν έχουν προσωπικές εμπειρίες και δεσμούς με τα κατεχόμενα, είναι μερικοί από τους λόγους που οδηγούν σε μια σταδιακή αποστασιοποίηση, αποξένωση και αδιαφορία. Η παρατηρούμενη συνεχής αύξηση του αριθμού των εκδόσεων που αναφέρονται στα κατεχόμενα χωριά και τις πόλεις μας, σίγουρα βοηθά. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις, δεν κατορθώνει να προσελκύσει αναγνωστικό κοινό πέραν των άμεσα ενδιαφερόμενων.
Στον προβληματισμό μου για πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης αυτής της αδιαφορίας, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει η επιστράτευση νέων, πιο ελκυστικών, τρόπων διατύπωσης του περιεχόμενου τους, με την προσφορά επιπρόσθετων ερεθισμάτων και κινήτρων, που να μπορούν να τραβήξουν την προσοχή περισσότερων αναγνωστών γενικότερου ενδιαφέροντος.
Ένα τέτοιο ελκυστικό και ευχάριστο επιπρόσθετο κίνητρο, που επιστρατεύτηκε για να παρουσιαστούν τα γεγονότα που περιγράφονται, είναι το χιούμορ. Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε ότι, το να θυμάσαι χαμογελώντας, είναι σίγουρα καλύτερο και αποτελεσματικότερο, από το να θυμάσαι κλαίοντας. Γι’ αυτό και το «ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΟΥΜΑΣΤΕ ΕΥΘΥΜΑ» συμπληρώνει τον τίτλο αυτού του βιβλίου για την ΚΕΡΥΝΕΙΑ.
H χιουμοριστική προσέγγιση του περιεχόμενου του βιβλίου, δεν πρέπει, για κανένα λόγο, να εκληφθεί ως πρόθεση υποβάθμισης της σοβαρότητας, του σεβασμού και της αγάπης, με τα οποία αντιμετωπίζεται μια αναφορά στον τόπο μας και τους ανθρώπους του. Γιατί, σίγουρα για πολλούς, όπως την σύζυγο μου Άννα, στην οποία και αφιερώνω αυτό το βιβλίο, οι ιστορίες του, εκτός από γέλιο, σίγουρα θα φέρουν και συγκίνηση και όλα τα πατριωτικά και άλλα συναισθήματα που ξυπνά σε κάθε Κερυνειώτη, η οποιαδήποτε αναφορά στην αξέχαστη πόλη μας. Κι αυτό το ανάμικτο συναίσθημα, που σήμερα το αποδίδουμε με τη λέξη «χαρμολύπη», δεν είναι κάτι το νέο. Η Άννα, που όταν πρωτοδιάβασε το βιβλίο, γέλασε και έκλαψε μαζί, όντας φιλόλογος, θυμήθηκε μια σχετική αναφορά από το Ζ΄ της Ιλιάδας. Όταν ο Έκτορας, αποχαιρετώντας το παιδί του, που πιθανόν να μην ξανάβλεπε, μια και δεν ήξερε αν θα επέστρεφε ζωντανός από τη μάχη, το απόθεσε στην αγκαλιά της γυναίκας του Ανδρομάχης, που όπως λέει ο Όμηρος, το δέχτηκε «δακρυόεν γελάσασα».

Το χιούμορ χρησιμοποιείται όμως, στην περίπτωσή μας, ως μέσο και δεν είναι αυτοσκοπός. Απλά, η αναφορά στον τόπο, τα πρόσωπα και τα γεγονότα, που περιλαμβάνονται στις ιστορίες του, γίνονται αντιληπτά και περιγράφονται από την αστεία και κωμική πλευρά τους, ενώ ταυτόχρονα γίνεται προσπάθεια έκφρασής τους κατά ένα, κατά το δυνατόν, έξυπνο και πνευματώδη τρόπο. Επειδή οι περισσότερες ιστορίες είναι αυτοβιογραφικές, μέσα στα πλαίσια της προσπάθειας να ιδωθούν τα γεγονότα μέσα από μια κωμική και ευτράπελη οπτική, το χιούμορ κάποτε γίνεται ενσυνείδητα αυτοσαρκαστικό, που για να γίνει ακόμα πιο πικάντικο και πειστικό, επιστρατεύει κάποτε και λίγα στοιχεία υπερβολής. Πρέπει επιπρόσθετα να επισημανθεί ότι, σε πολλές περιπτώσεις, εν τη ρύμη του λόγου, η χιουμοριστική διάθεση με εξωθούσε σε κάπως ακραίες, μη κοινωνικά αποδεκτές, διατυπώσεις, τις οποίες, για λόγους δεοντολογίας και αξιοπρέπειας, έσπευσα να χαλιναγωγήσω, οριοθετώντας τες μέσα στα πλαίσια του καθωσπρεπισμού. Ελπίζω να τα κατάφερα να σταματώ εκεί που έπρεπε!
Όπως ήδη αναφέρθηκε, οι έντεκα ιστορίες που περιλαμβάνονται στο βιβλίο, εκτός από μία, είναι αυτοβιογραφικές και αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα και εμπειρίες που βίωσα στην Κερύνεια, κατά την περίοδο των δεκαετιών του 1950 και 1960. Παρατίθενται καλοπροαίρετα και μια και πρόκειται για βιβλίο μνήμης, σε όλες, εκτός από μια ιστορία, τα ονόματα που αναφέρονται είναι τα πραγματικά. Επειδή οι ιστορίες δεν γράφτηκαν ταυτόχρονα, αλλά με χρονική διαφορά που φτάνει σε μερικές περιπτώσεις και τον ένα χρόνο, και λόγω του ότι η μια είναι ανεξάρτητη από την άλλη, υπάρχει επίσης και το ενδεχόμενο κάποιων επαναλήψεων.
Έχοντας, νομίζω, πει αρκετά από όσα θα μπορούσαν να περιληφθούν σε έναν πρόλογο, εύχομαι και ελπίζω, ακολουθώντας όχι μόνο με τα μάτια, αλλά και με τον νου και την καρδιά σας, τις γραμμές αυτού του βιβλίου, να μην περιοριστείτε μόνο σε μια προσωρινή περιδιάβαση σε ό,τι ωραιότερο έχει ίσως ανεξίτηλα χαράξει η ζωή στη μνήμη σας. Συνηγορούσης και της λογικής και της πίστης, η ανάμνηση και η νοσταλγία όλων μας για την Κερύνεια, ανεπηρέαστες από τα μάλλον απαισιόδοξα μηνύματα όλων των μέχρι τώρα προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού προβλήματος, είμαι βέβαιος ότι, χρόνο με το χρόνο, θα παγιωθούν και θα εδραιωθούν στην συνείδησή μας, σαν σταθερή και μόνιμη θέληση κι απόφαση για την επιστροφή και τη δικαίωση.